Naar de inhoud
РусскийFrançaisEnglishУкраїнськаDeutschNederlandsItaliano
1 juli 2025

In memoriam vader Michel Evdokimov (1930-2025)

Vader Michel is op 1 juli 2025 ontslapen in de Heer in het Russische Huis in Sainte-Geneviève-des-Bois.

Plaats en datum van de uitvaart worden later bekendgemaakt.

Michel Evdokimov, geboren op 19 september 1930 in Menton, was de zoon van de grote theoloog van de Russische emigratie Paul Evdokimov. Hij was geagregeerd leraar Engels aan de École alsacienne en vervolgens 27 jaar hoogleraar vergelijkende literatuurwetenschap aan de Universiteit van Poitiers. Michel Evdokimov had zich gespecialiseerd in de Franse, Engelse en Russische literatuur. In 1981 promoveerde hij op een proefschrift over Chomjakov en de slavofielen. Na zijn pensionering doceerde hij ook aan het Collège des Bernardins.

Aan het begin van de jaren 1960 was hij, onder meer met de hulp van zijn vader Paul Evdokimov, de initiatiefnemer van de oprichting van de Franstalige parochie van de Heilige Drie-eenheid in de crypte van de Alexander Nevskikathedraal, rue Daru in Parijs, waarvan hij bijna twintig jaar het koor heeft geleid. Zijn muzikale kennis (hij was in de jaren 1950 een van de zangers van het beroemde Kedroff-kwartet) stelde hem in staat veel werk te verrichten om de liturgische teksten en melodieën aan te passen aan het Frans.

Tijdens zijn eerste reis naar Rusland ontdekte hij zijn ware roeping: het priesterschap. In 1979 werd hij tot diaken gewijd en in 1981 werd hij priester in het Aartsbisdom van de orthodoxe kerken van Russische traditie in West-Europa (Oecumenisch Patriarchaat). Eerst diende hij enige tijd in de crypte van de rue Daru, onder leiding van vader Boris Bobrinskoy, toen rector van de parochie, die hem opleidde voor zijn nieuwe taken. Daarna vertrok hij om verschillende parochies te bedienen, zoals Sint-Nicolaas in Boulogne-Billancourt of Onze-Lieve-Vrouw de Soevereine in Chaville. Maar zijn roeping was ook missionair. Hij besloot een nieuwe parochie te stichten, gewijd aan de heilige Petrus en Paulus, in Châtenay-Malabry ten zuiden van Parijs, nadat hij had vastgesteld dat veel orthodoxen in deze streek woonden maar hun geloof niet meer praktiseerden bij gebrek aan een kerk in de buurt. Later zou hij ook een parochie stichten in Poitiers. Hij bleef rector van de parochie van de heiligen Petrus en Paulus tot zijn pensionering in 2019; vader Michel en zijn gezin bleven trouw aan metropoliet Johannes van Dubna, met wie hij sinds vele jaren een theologische en kerkelijke visie en banden van vriendschap deelde.

Als betrokkene bij de Orthodoxe Broederschap was hij medeoprichter en directeur van de Orthodoxe Persdienst (SOP) en lid van de redactie van het tijdschrift voor orthodoxe spiritualiteit Contacts. Steeds in die geest om te getuigen en het orthodoxe geloof bekend te maken in het Westen, nam hij ook regelmatig deel aan radioprogramma’s (France-Culture, Radio Notre-Dame…) en aan televisie, met name in het programma Orthodoxie en op de zender KTO. Gedurende vele jaren was hij lid van het bestuur van de vereniging Action chrétienne pour l’abolition de la torture (ACAT).

Naast zijn pastorale activiteit heeft vader Michel Evdokimov zich altijd sterk ingezet voor de oecumenische beweging en was hij lange tijd afgevaardigde voor de oecumene. Als vurig werker voor de panorthodoxe eenheid was hij de initiatiefnemer van de oprichting van de Vergadering van orthodoxe bisschoppen in Frankrijk (AEOF), waarvan hij vele jaren secretaris was.

Vader Michel was gehuwd met Marie-Claire, kleindochter van de historicus Jules Isaac, vader van een dochter, Sophie, en viervoudig grootvader. Van jongs af aan wijdde vader Michel zich aan de uitstraling van de orthodoxe Kerk in Frankrijk, en werkte hij aan haar liturgische en eucharistische vernieuwing, haar wortelschieting en plaatselijke identiteit, aan de panorthodoxe eenheid en haar openheid voor de oecumenische dialoog. Door zijn talrijke boeken en artikelen, zijn lezingen, zijn preken, zijn vertalingen uit het Engels en het Russisch van vooraanstaande theologen en herders, en zijn optreden, was hij een stem en een gezicht die in belangrijke mate hebben bijgedragen aan de uitstraling van de orthodoxie in Frankrijk.

Bron