Visie
De identiteit, de roeping en de missie van het aartsbisdom zijn onverbrekelijk verbonden met de omstandigheden en voorwaarden van zijn ontstaan – de Russische revolutie (de bolsjewistische staatsgreep), de vestiging van een atheïstisch regime en de omvangrijke emigratie die daarvan het gevolg was naar West-Europa en meer in het bijzonder naar Frankrijk.
Ingesteld door de heilige patriarch Tichon van Moskou, en vervolgens door hem toevertrouwd aan aartsbisschop Eulogius (besluit van april 1921) (zie de rubriek geschiedenis), zal het aartsbisdom getekend worden door de twee kenmerken die voortkomen uit hem die in januari 1922 metropoliet Eulogius werd: het erfgoed van de Russisch-orthodoxe geestelijke traditie, zoals die met name door het Concilie van Moskou (1917-1918) is vernieuwd (pastorale zorg, onthaal van migranten), en de missie in het gastland, die zich noodzakelijkerwijs inschrijft in een perspectief van vernieuwing en diversificatie.
Voorbij de wederwaardigheden van een geschiedenis die zich over bijna 100 jaar uitstrekt (zie rubriek geschiedenis) en de ecclesiologisch-canonieke schokken die het hebben beroerd en die het vandaag hebben geleid tot de aansluiting bij het Patriarchaat van Moskou waaruit het is voortgekomen, blijkt duidelijk dat het aartsbisdom een bevoorrechte kerkelijke ruimte van getuigenis en missie is geweest. Hoewel enkele grote namen die trouw bleven aan het patriarchaat van Moskou niet vergeten mogen worden, is het grootste deel van de uitstraling van de orthodoxie in de diaspora in de eerste helft van de 20e eeuw te danken aan de theologen die zich rond het Theologisch Instituut Sint-Sergius in Parijs verzamelden, waaruit ook het Sint-Vladimirseminarie in New York is voortgekomen, en vervolgens aan alle theologen die in deze traditie zijn gevormd.
Deze school, die de « School van Parijs » wordt genoemd, heeft de orthodoxe theologie, spiritualiteit en ecclesiologie opnieuw bevestigd door ze, in het verlengde van de Russische theologische en spirituele hernieuwing, te herontdekken. Daarmee heeft zij openheid en een welwillend onthaal teweeggebracht, wat vandaag de Europese dimensie van het aartsbisdom, zijn multi-etniciteit en zijn liturgische meertaligheid verklaart. Het is door dit open en verenigende getuigenis, gedragen door het geestelijk testament van metropoliet Eulogius – « De vrijheid van geest in de Kerk is heilig » dat vele leden van het aartsbisdom, geestelijken en leken, samen met anderen in ruime mate hebben bijgedragen aan de ontmoeting met orthodoxen van andere nationale en jurisdictionele herkomst.
De nieuwe werkelijkheden, met name de verplaatsing van mensen en informatie in het algemene kader van de « globalisering », hebben gevolgen gehad voor het leven hier in West-Europa, evenals in de gehele orthodoxe wereld. Terwijl het aartsbisdom zijn pastorale aandacht ontwikkelt voor hen, westerse autochtonen, die zich ter plaatse bij de orthodoxe belijdenis aansluiten, blijft het aandacht houden voor de gelovigen uit de eerste emigraties en hun nakomelingen ; het houdt ook, voor zover zijn mogelijkheden reiken, rekening met de komst van nieuwkomers uit Oost-Europa, die uit andere kerkelijke culturen voortkomen. De jonge mannen en vrouwen die in de landen van West-Europa zijn geboren en er volledig geïntegreerd zijn, vinden in onze multi-etnische en multiculturele kerken vaak een gunstige omgeving, waardoor zij een geloof en een kerk niet verlaten die zij vaak als « vreemd » ervoeren.
Het aartsbisdom, een bisdom dat thans is aangesloten bij het Patriarchaat van Moskou en dat geniet van wezenlijke autonomie – theologisch, liturgisch en pastoraal – (maar ook administratief en financieel), beschikt over alle troeven om zijn missie voort te zetten, die uiteindelijk sinds zijn oorsprong de zijne is geweest : het orthodoxe geloof hier en nu getuigen en werken aan de eenheid ervan in deze wereld « opdat de wereld gelove ». Op deze grondslag en in dit perspectief zal het aartsbisdom, ondanks de geopolitieke moeilijkheden en belemmeringen, deelnemen aan elk initiatief dat de canonieke situatie van de plaatselijke orthodoxie kan verbeteren met eerbiediging van de ecclesiologie van de gemeenschap.
Bovendien wil het aartsbisdom, dat leeft in streken waar de Orthodoxie in de minderheid is, zijn getuigenis ook voortzetten met respect voor de plaatselijke christelijke identiteiten die erfgenaam zijn van andere geestelijke en theologische tradities. Zo leggen de gemeenschappen van het aartsbisdom broederlijke betrekkingen aan met christelijke gemeenschappen van andere belijdenissen, onderhouden en ontwikkelen zij die, en ontvangen zij van hen soms hulp en steun. Zij nemen vaak, naar het voorbeeld van metropoliet Eulogius, deel aan de oecumenische dialoog en aan de gebeden voor de eenheid van de christenen, en leggen contacten op het niveau van de parochiegemeenschappen, terwijl zij tegelijk getuigenis geven van gezamenlijke dienst in de samenleving.