“Neem mij heden aan als deelgenoot van Uw mystieke Maaltijd, o Zoon van God, want ik zal Uw geheim aan Uw vijanden niet verklappen en U de kus van Judas niet geven. Maar als de rover belijd ik U: ‘Gedenk mij, Heer, in Uw Koninkrijk.’”
Op 17 april 2025, Witte Donderdag, stond Zijne Eminentie metropoliet Johannes van Dubna in de kathedraal de Goddelijke Liturgie voor, omringd door de geestelijkheid van de parochie.
Witte Donderdag is bovenal de dag waarop Jezus de Eucharistie instelt, een goddelijke gave die het fundament van het christelijk leven zal zijn. Tijdens het Laatste Avondmaal breekt de Heer het brood en deelt Hij de wijn met zijn apostelen, met de woorden: “Dit is mijn lichaam, dit is mijn bloed” (Matteüs 26:26-28). Deze handeling, van onmetelijke diepte, voert de apostelen binnen in de volheid van het mysterie van het heil. In de Eucharistie geeft Christus zijn lichaam en bloed niet louter als symbolisch teken, maar maakt Hij zich waarlijk tegenwoordig onder de gedaanten van brood en wijn. De heilige Johannes Chrysostomus merkt op dat “de Eucharistie het brood van de ziel is” en dat wij daardoor “deelgenoten worden van de goddelijke natuur van Christus” (Over de Eucharistie).
De Eucharistie is dus veel meer dan een eenvoudige herinnering; zij is een levend mysterie van gemeenschap met Christus, de Zoon van God, en schenkt ons de onsterfelijkheid.
Wij bieden u deze overweging aan van pater Alexandre (Siniakov), rector van het Russisch seminarie, over Witte Donderdag.
